25 sierpnia 2016

W sidłach miłości tom 3 - Rozdział 7

Kochani, chciałabym urządzić jakiś konkurs w którym do wygrania będzie "Ogród malw" mój ostatni tekst. Można go kupić tutaj: Klik
Wiadomo jednak, że nie każdy może sobie pozwolić na kupno, więc chciałabym go podarować kilku osobom. Niestety nie mam pomysłów na konkursy. Może Wy jakieś macie albo po prostu piszcie w jakim konkursie chcielibyście wziąć udział - literackim, graficznym, coś z poezją, może zwykłe losowanie. Piszcie i coś wymyślę. :)

A teraz dziękuję za komentarze. Wiem, że jestem leniem w odpisywaniu, a poza tym przy komputerze spędzam zaledwie chwilę, ale każdy uważnie czytam i dziękuję jeszcze raz. :* Zapraszam na rozdział. :)




Z biegiem dni Casey czuł się coraz lepiej. Nadal wyglądał kolorowo, ale już go tak bardzo nie bolało i mógł się swobodniej poruszać. Maści zdziałały cuda. Przedwczoraj był na kontroli i na szczęście okazało się, że wszystko jest w porządku. W takim razie do szkoły może iść w poniedziałek razem z JD. Obawiał się powrotu do liceum, bo Richie opowiedział mu o wizycie policji u dyrektorki i o tym, że podobno trener – oraz byli koledzy – był przesłuchiwany. Może przez to mieć trochę przewalone, ponieważ na pewno bez dowodów policja nic nie zrobi. Tym bardziej że podobno trener wraz z innymi opowiedział policji niezłą bajeczkę. Sam będzie musiał się tym zająć, jak planował.
– Siedź spokojnie – skarcił go JD próbujący wysmarować mu bok maścią.
– Przecież siedzę, a jak gdzieś tam sobie podotykasz więcej mojego ciała tym i przyjemność lepsza. Dla nas obu.
– Gdybyś nie wyglądał jak tęcza, to  bym ci właśnie przyłożył.
– Jeden siniak w tę czy we w tę…
– Ale mogę cię walnąć w łepetynę. Podobno jest zdrowa, ale dyskutowałbym.
– Ha, ha, ha, Emosiek ma dobry humor. – Wyszczerzył się do niego, oglądając przez ramię.
– Powiedziałem, nie kręć się. No, ale dobra, powinno już wystarczyć. – Wytarł dłonie w chusteczkę, ale i tak były całe tłuste. – Muszę teraz jechać sobie łapska umyć.
– Myślałem, że jeszcze bardziej mnie posmarujesz. Ale rozumiem, że wolisz przestać, bo jestem za bardzo podniecający. – Założył na siebie podkoszulek.
– Tak, przyznaję, jesteś podniecający jak osioł. – Mrugnął do niego. – Zawieziesz mnie do łazienki? – Pokazał mu tłuste ręce.
– Pewnie, książę. Siedź sobie wygodnie.
– A żebyś wiedział, że tak będzie.
– Służę panu uprzejmie. – Pokłonił się przed JD z błyskiem w oku, po czym otrzymawszy nikły i kpiący uśmieszek od swojego chłopaka, wyprostował się i złapał za rączki od wózka. Wyprowadzając pojazd, jak on to nazywał, z pokoju, wpadli na biegnącą, najmłodszą latorośl rodziny Whitener. – Przed czym tak uciekasz?
– Przed potworem – powiedziała, po czym pisnęła i pobiegła do kuchni.
Zaraz obaj poznali rozwiązanie zagadki, kiedy z jej pokoju wybiegł Danny, głośno rycząc.
– Bosz, już wrócili ze szkoły. Koniec spokoju – burknął JD. – Hej, dzieciarnia, a lekcje odrobione? – Usłyszał jęk zawodu dolatujący z paru stron.
– Ty to potrafisz zepsuć zabawę – rzucił Casey.
– Najpierw obowiązki, później przyjemność, a poza tym będzie trochę ciszy.
– Ale dzisiaj piątek, nie muszą chyba… – Ruszył w dalszą drogę ku wielkiej krainie, jaką jest łazienka.
– Muszą. Wiesz, że jutro tego nie zrobią, w niedzielę będą jęczeć, że im się nie chce i pół dnia marudzić, że nie odrobili lekcji w piątek. Nie, dziękuję.
– Co z tego? – Zatrzymał się i ukucnął przed JD. Wziął jego dłoń w swoją, nie przejmując się, że jest brudna od maści. – W weekend i tak nas tutaj nie będzie.
– A gdzie będziemy?
– Pamiętasz ten mały motelik, w którym spędziliśmy noc?
– Aha. – Patrzył podejrzliwie na Caseya. Co on znów kombinuje?
– Zabieram się tam z rana. Spędzimy tam weekend, co ty na to? – Bał się, że JD mu odmówi. Tym bardziej kiedy cisza przedłużała się, a chłopak wgapiał się w niego jak w ufoludka. – Po prostu chciałbym spędzić czas tylko z tobą.
JD podejrzewał, że wie, o co chodzi Caseyowi. Nie, że tego nie chciał, tylko obawiał się, jak to będzie, i wstydził.
– Pewnie myślisz, że chodzi mi o jedno – powiedział McPherson, jakby czytając w myślach swojego partnera. – Wiesz, że chciałbym, lecz nie musimy nic robić. Wystarczy, że pobędziemy ze sobą. Tutaj nie mamy większej możliwości bycia tak tylko ty i ja.
– W tym motelu nie ma windy. – Nie potrafił mu się opierać, kiedy Casey patrzył na niego tym swoim cielęcym wzrokiem.
– Wniosę cię. Dam radę. Najwyżej ktoś mi pomoże. Poza tym jesteś lekki.
– Chyba zapominasz, że niedawno cię pobito.
– To było w poniedziałek, a jutro będzie sobota. Nic mi nie jest. To co, pozwolisz mi się porwać? – Uśmiechnął się na skinięcie głową, które otrzymał. Podniósłszy się, pochylił, składając najczulszy pocałunek na ustach JD. Zamierzał przedłużyć pieszczotę, lecz mu przeszkodzono, bo dzieciaki zaczęły znów biegać po mieszkaniu.
– Do cholery, powiedziałem, żebyście odrobili lekcje! – wrzasnął JD, natychmiast uspokajając towarzystwo. – Widzisz, jak to działa?
– Twój wrzask na każdego działa.
– Zawieź mnie do tej łazienki, bo pomyślę, że dzielą mnie od niej całe mile.
– Nie moja wina, że po drodze same przeszkody się piętrzą.
– Już je pokonałem, więc… – urwał, bo jego usta zostały skutecznie przymknięte kolejnym, tym razem głębszym pocałunkiem. Zamruczał, rozchylając wargi, by wpuścić język Caseya do środka. Natychmiast oplótł go swoim i zassał bezlitośnie, bawiąc się z nim i delektując bliskością. Nie dane im jednak było przedłużyć pieszczoty, bo trzaśnięcie drzwiami skutecznie go otrzeźwiło. Oderwał się od ust Caseya, spoglądając na wejście do mieszkania. – Co się tak gapicie? Nie widziałyście całujących się facetów?
– Widziałam, ale nie sądziłam, że będę widziała w takiej sytuacji mojego brata. Dobrze, że mi oczu nie wypaliło.
– Nie gadaj bzdur, Lori – wtrąciła Kate. – To po prostu miłość. Cześć, brat.
– Hej. – Nachylił się do ucha JD, szepcząc: – Właśnie dlatego chcę cię stąd zabrać na weekend. W tym domu nie ma spokoju. – I jak na potwierdzenie z pokoju Ryana i Danny’ego dobiegł wrzask radości. – Ryan chyba przeszedł całą grę.
– Cas, zabieraj mnie wszędzie, gdzie chcesz, byle była chwila ciszy.
– O, jaki posłuszny.
– A chcesz w łepetynę?
Casey roześmiał się. To był właśnie jego kochany JD.



* * *

– Szlag by to! – wrzasnął Richie, wrzucając spaloną patelnię do zlewu i zalewając ją wodą. Tłuszcz zaskwierczał i prysnął na boki. W całej kuchni śmierdziało spalenizną, a włączony okap ledwie dawał sobie radę z pochłanianiem dymu. – Niech to szlag. – Chłopak usiadł na kafelkach, zaciskając dłonie we włosach, starając się nie myśleć o spalonej kolacji.
Zamyślił się tylko na chwilę i ma spaloną patelnię oraz pusty żołądek. Nic mu się ostatnio nie udawało. Nawet przestał tańczyć, bo nie widział w tym sensu. Stracił do tego chęć. Do wszystkiego stracił chęć. Rano ledwie zwlekał się z łóżka, szedł do szkoły, zachowując się jak robot, po czym wracał do pustego domu i uderzała w niego samotność. Parę razy spotkał się z Joyce i było nawet fajnie, lecz dziewczyna kogoś poznała i umawiała się z tą osobą. Alex go zostawił, bo ma też pewnie kiepskie dni. Tak chyba lepiej, bo obaj w nienajlepszych nastrojach mogliby skoczyć sobie do oczu, a to ostatnie czego oczekiwał.
Nie to jednak było najgorsze. Z każdym dniem coraz bardziej odczuwał brak Jonathana. Odkąd postanowił, żeby dać partnerowi czas, ani razu go nie widział. Johnny wziął urlop, a on sam nie chodził do ich domu, więc nie mieli okazji się spotkać. Nawet jakby mieli, to i tak przeczuwał, że Johnny zrobi wszystko, żeby go unikać. To nie wróżyło dobrze, a czarne myśli coraz częściej go prześladowały. Każdego dnia bał się, że Johnny przyjdzie, powie mu, jak to dobrze żyć bez niego, i zakończy ich związek. W Richiem walczyły ze sobą różne sprzeczności. Głosy, które krzyczały, że partner go zostawi, z głosami mówiącymi zupełnie coś przeciwnego. Nie chciał żadnych słuchać, a na pewno nie tych pierwszych, bo wpędzały go w depresję, a wtedy nie potrafił przestać płakać i wmawiać sobie, że jest nikim, jak kogoś takiego może chcieć facet jego marzeń. Samotność gnębiła go, lecz nie potrafił tego zmienić.
Przez parę miesięcy był taki szczęśliwy i wszystko spierdolił. Zawsze wszystko niszczy. Zniszczył związek rodziców, relacje z siostrą, bliskość z Johnnym, a teraz jeszcze swoją kolację.
Podniósł głowę, słysząc pukanie do drzwi. Przez chwilę korciło go, żeby udawać, że go nie ma, lecz doszedł do wniosku, że każde towarzystwo będzie lepsze niż kolejny wieczór z wyciskaczem łez, który planował obejrzeć, by dobić się jeszcze bardziej. Wstawszy, rzucił tylko okiem na spaloną patelnię. Będzie musiał kupić nową, po tym jak poprosi ojca o kasę.
Nie interesując się swoim wyglądem, poszedł otworzyć drzwi.
– Cześć, tatku. – Przygładził sterczące kosmyki i poprawił za duży, porozciągany golf.
– Ciężko się do ciebie dodzwonić, a że byłem w pobliżu, postanowiłem wstąpić. – Martin zmarszczył brwi i nos na smród dochodzący z wnętrza domu. – Mogę wejść?
– Tak. – Odsunął się, wpuszczając rodzica do środka.
– Co się przypaliło? – Martin od razu skierował swoje nogi do kuchni i pierwsze co zrobił, to odsunął firankę i otworzył okno.
– Raczej zjarało, doszczętnie. Byłem… zajęty i…
– Richie, przecież tłuszcz mógł się zapalić, a wtedy miałbyś problem.
Obserwował ojca oglądającego nie tylko patelnię, ale i coś, co wcześniej było smacznym bekonem, a teraz bardziej przypominało zwęglone coś, niż jedzenie.
– Powiedz mi, co się z tobą dzieje? – zapytał Taylor, zostawiając w spokoju patelnię. – Nie przychodzisz do nas, nie dajesz znaku życia. Tylko raz odebrałeś telefon. – Ojciec oparł się o szafki z założonymi na piersi rękoma.
– Nic. Jestem tylko zajęty szkołą, nauką, tańcem. Mam tyle na głowie, że ciężko znaleźć mi czas na jakiekolwiek towarzystwo – kłamał i już czuł się temu winny. Nie zamierzał jednak przyznawać się tacie do tego, że w jego związku źle się dzieje. Rodzic żył w swoim świecie z nową żoną, która była fantastyczną kobietą. Zmienił pracę na lepszą i lepiej płatną. Po co miałby psuć mu wszystko, zrzucając swoje problemy na niego. Zresztą i tak nie mógłby mu powiedzieć, dlaczego tak się stało. Prędzej wróci do tego klubu, niż wygada się z takich rzeczy przed ojcem.
– Johnny ci nie pomaga?
– Pomaga, ale ma też swoje życie. Od jakiegoś czasu daje prywatne lekcje tańca i ma coraz mniej czasu wolnego. – Potarł ramiona, bo zrobiło mu się zimno. – Mogę zamknąć okno? W piecu pewnie wygasło, a na dworze ziąb.
– Już się przewietrzyło, więc zamknij. Właściwie przyjechałem tutaj, żeby powiedzieć ci parę rzeczy o twojej siostrze. Po to głównie dzwoniłem.
Richie przekręcił klamkę w oknie, szczelnie je domykając.
– Co u niej? Nie widziałem jej od stypy po pogrzebie mamy.
– Nie za ciekawie. Została wysłana na jeden z tych obozów dla trudnej młodzieży.
– Co? – Czytał o takich obozach, nawet oglądał jakiś program Reality Show z takiego miejsca. Wysyła się trudne dzieciaki, często młodych przestępców, do takich obozów, zamiast do zakładów zamkniętych, i tam uczą się życia. Często w takich obozach rygor jest jak w wojsku i szefem jest jakiś wojskowy czy ktoś w tym stylu. – To jak więzienie na powietrzu. Ale ona przecież…
– Dziewczyna kradnie, jest agresywna. Twoja ciotka nie mogła nad nią zapanować. Milicent uderzyła ją przy policji, która przyszła po twoją siostrę z nakazem aresztowania. Ciotka zadzwoniła do mnie i dzisiaj z pomocą Marianne Mili została zawieziona do takiego obozu. Jeżeli z niego ucieknie, czeka ją poprawczak.
– Ale co kradła? Są na to dowody?
– Kamery, synu, kamery. Jakaś nagrała ją, jak kradnie płyty ze sklepu muzycznego. Takich przypadków jest dużo więcej. To jakaś bluzka, kosmetyk, coś innego. To się działo już od śmierci waszej matki, ale nikt tego nie widział.
– Jak mieliśmy to widzieć, kiedy młoda zamieszkała z ciotką, mając nas nie powiem gdzie. Dobrze jej tak. – Zasunął zamaszyście firankę. – Niech siedzi na takim obozie. Może to ją zmieni. Może coś zrozumie. Ile ma tam być?
– Zależy od postępów. Za miesiąc można będzie ją odwiedzić.
– Na pewno do niej nie pojadę. Mam żal i dopóki sama do mnie nie przyjdzie, nie przeprosi, nie mam zamiaru mieć z nią jakiegokolwiek kontaktu. Zresztą nigdy nie byliśmy kochającym się rodzeństwem. – Już zapomniał, jak chwilę wcześniej obwiniał się o to, że popsuł relacje z siostrą. Ale tak jak powiedział, nigdy nie mieli dobrego kontaktu ze sobą. Za dużo życia mu zatruła, żeby miał się czymś takim przejmować. Nie ma to jak dobijać się i szukać sobie samemu problemów oraz sytuacji, podczas których może się o coś obwiniać.
– Richie, ona i ty, oboje jesteście moimi dziećmi i tak samo się o was martwię. – Podszedł do syna i położył rękę na jego ramieniu. – Chciałbym, żebyście umieli się dogadać. Rodzina w życiu jest ważna.
– Niech ona zechce się dogadać, to może ja też tego spróbuję.
– W porządku, ale jakbyś za miesiąc zmienił zdanie…
– Wątpię, mimo wszystko będę pamiętał, że mogę się z tobą zabrać. Gdzie właściwie ona jest?
– Gdzieś w górach. Konkretny adres poznam za jakiś czas. Wiesz, tak na wszelki wypadek, żebym na samym początku nie przyjechał i nie zabrał jej stamtąd. Uciekam. Wybieramy się z Marianne na kolację. – Wsunął rękę do kieszeni płaszcza i wyjąwszy z niej portfel, otworzył go. – A tu masz na nową patelnię. – Podał synowi plik banknotów. – Nie wydawaj tego, co ci daję co miesiąc, na takie zakupy.
– Nadal się upierasz, że do pracy powinienem pójść dopiero w wakacje?
– Sam mówisz, że już teraz nie masz czasu. – Nie do końca wierzył synowi, ale siłą niczego z niego nie wyciągnie. – A jak tam rachunki?
– Zapłacone. Z tego, co mi na nie dałeś, to zostało kilka dolców.
– W porządku i odwiedzaj nas częściej. Wpadnijcie kiedyś z Jonathanem na obiad. – Uścisnął syna, klepiąc go po plecach.
– Wpadniemy. Odprowadzę cię.
Kiedy pożegnał się z tatą i patrzył, jak mężczyzna odjeżdża, kątem oka zauważył, że pod domem Alexa zaparkował samochód Jonathana. Nie czekał, aż jego chłopak z niego wysiądzie, a miał na to wielką ochotę. Co więcej, chciał do niego podejść i powiedzieć to, co dla Johnny’ego mogło  być pustymi frazesami. Nie zrobił tego. W zamian chwilę później napisał esemesa: „Kocham Cię”.
Nie otrzymał odpowiedzi.


* * *


– No, puść to jeszcze raz i zobaczysz. – JD próbował wyrwać Caseyowi pilota od DVD.
– Co mam zobaczyć, że trup mrugnął okiem?
– Powiekami. Mruga się powiekami.
– Jak rzekł, tak rzekł. – Oglądali właśnie jakiś kryminał i JD zaczynał go wkurzać, bo w całym filmie widział masę błędów i cały czas gadał.
– A tutaj nie obrysowali tej leżącej na podłodze latarki. Przecież to może być dowód…
– JD, to jest tylko film.
– Właśnie, JD, przymknij się – skarciła go Kate. – To tylko film.
– Spoko. – Chłopak uniósł ręce. – Tylko tutaj widać tyle błędów. O, znów zamrugała.
– A niech se mruga. Może przecież – rzuciła Lori.
– Nie może, jest aktorką, gra trupa, więc nie może się ruszać.
– Jesteś upierdliwy, brat.
Siedzieli we czwórkę w dużym pokoju, kiedy godzinę temu postanowili spędzić wieczór razem. Mama JD jakiś czas temu przyszła z pracy, zrobiła z dziewczynami kolację i teraz siedziała w fotelu w rogu pokoju, czytając książkę i od czasu do czasu spoglądając na nich rozbawiona.
– Po prostu tego nie da się oglądać. – JD spojrzał na wchodzącą do pokoju Molly, która stanęła przed Caseyem i zaczęła mu się przyglądać. Potem podeszła do niego i zrobiła to samo. Pokiwała głową i znów wróciła do jego chłopaka. – Co tam, mała?
– Nie jestem mała.
– Bosz, tu się nie da oglądać – sapnęła Lori, wyrywając z ręki Caseya pilota i pauzując film. – Jak temu coś nie pasi, to zaś młoda przyłazi. Widać, że czegoś od chłopaków chcesz, gadaj.
Molly pokazała jej język, wzruszyła ramionami, uniosła dumnie brodę i wyszła.
– Chyba pójdę zobaczyć, o co jej chodziło – powiedział McPherson.
– A ja w końcu zobaczę, kto zabił – rzekła Kate i dostrzegając, że JD chce coś powiedzieć, dodała: – Tylko nie waż się mówić, kto jest sprawcą, bo będzie źle.
– To idę lepiej się spakować. To znaczy jadę – rzucił kąśliwie chłopak.
– Fajnie, że jedziecie na ten weekend. Mój brat ma ekstra pomysły.
– Czasami ma. – Nie wiedział czy to fajnie, że jadą, czy nie, ale co mu szkodziło wyrwać się z domu.
Tymczasem w pokoju Molly i Lori Casey ostrożnie usiadł na małym, kolorowym krzesełku, pozując do rysunku. Okazało się, że dziewczynce przyszła ochota na malowanie i potrzebowała męskiego modela, a jako że do wyboru miała tylko dwa wizerunki, wolała ten jego. Bo, jak dodała, on wygląda normalnie, gdyż gdyby narysowała brata, to więcej byłoby włosów na rysunku niż twarzy, czy coś takiego. W każdym razie nie do końca zrozumiał, o co jej chodziło. Pewnie o grzywkę, która zasłaniała prawe oko chłopaka.
– Nie ruszaj się. Namaluję teraz oczy.
– Dobra. A co z tą karierą aktorską?
– Malowanie to ho… hobby. Aktorka to praca – powiedziała dziewczynka poważnie, wybierając jedną z kredek, które kupił jej na urodziny. – Nie ruszaj się.
– Nie ruszam się, panienko.
Dziewczynka zachichotała, po czym pomazała coś na kartce i znów zmieniła kredkę.
– To będzie ładne.  Weźmiesz ślub z moim bratem? – zapytała znienacka.
– E… – Co miał jej odpowiedzieć? Przytkało go. Bardzo go tym pytaniem zaskoczyła. – Jakby była możliwość i chciałby to tak. – Sądzisz, że w sukni ślubnej byłoby mu do twarzy?
– Coś ty. Nie założyłby sukienki. To chłopak. Na welon też by się nie zgodził, chociaż jak bawiłam się lalkami – mówiła, jakby nadal tego nie robiła – to raz założyłam mu taki welon dla lalek. Ładnie mu w tym było. I mi na to pozwolił.
– Chyba wolę go bez welonu.
– Też tak myślę. Lepiej wygląda bez welonu. Ale nie ruszaj się, bo muszę namalować nos.
Lubił tę małą i miał do niej dużo cierpliwości. Pewnie dlatego nieśmiało wybrała jego, wcześniej odrzucając brata, który, pomimo że kochał swoją siostrzyczkę, już by stąd zwiał.
– Odpierdol się! – Usłyszał Casey, bez problemów rozpoznając głos wściekłego JD. Nawet Molly podskoczyła, z obawą patrząc na otwarte drzwi.
– Molly, możemy dokończyć później? – Dziewczynka tylko pokiwała głową. – Super. – Podniósł się z krzesełka, już wiedząc, że siadanie na czymś tak małym było błędem. Tak szybko jak mógł, dotarł do pokoju, który dzielił ze swoim chłopakiem.
– Nie, zostaw! Sam sobie poradzę! – krzyczał JD na swoją siostrę. Wokół niego leżały porozrzucane ubrania, a rozsierdzony chłopak zaciskał pięści na podłokietnikach wózka.
– Lori, wyjdź – nakazał Casey i zamknąwszy za dziewczyną drzwi, zwrócił się do JD. – Co ci znów odwaliło?
– Przez te cholerne nogi nie potrafię nic sam zrobić! Nie potrafię sam nawet sobie torby zdjąć i spakować się. – Uderzył pięścią w komodę.
– Jesteś sfrustrowany, ale to nie znaczy, że masz się na innych mścić! Lori tylko chciała ci pomóc!
– Wiem, kurwa, wiem! Nie musiałaby tego robić, gdyby nie te cholerne nogi. – Tym razem zaczął uderzać pięściami w swoje nic nieczujące uda. – Są jak z drewna. Nie są moje. Po co ty mnie chcesz zabrać na ten weekend? Lepiej sam jedź i odpocznij. Nie masz ze mnie żadnego pożytku! Zostaw kalekę i żyj dalej. Lepiej, żebym umarł, a nie siedział na tym czymś!
– Wymień sobie mózg, JD! – Bardzo zabolało go to, co partner powiedział. – Zależy mi na tobie, rozumiesz? – Uklęknął przed nim, odwracając go w nerwach w swoją stronę. Wziął jego dłonie w swoje i pocałował każdą z nich kilka razy. – Dlaczego ty nic nie rozumiesz? – Przytknął czoło do jego rąk. – Nigdzie nie zamierzam bez ciebie jechać. Chcę z tobą tam pojechać. Z tobą spędzić czas. – Uniósł głowę i ich oczy się spotkały. – Ty wciąż o tym samym. Tak jakby mnie obchodziło, czy chodzisz, czy nie. Owszem, chcę, żebyś chodził, bo ty tego pragniesz, ale dla mnie najważniejsze, że żyjesz. Przecież mogłoby cię już ze mną nie być. – Czuł, że w oczach pojawiły mu się łzy. Nie zamierzał się ich wstydzić. – Nie mów tak, że lepiej byłoby, gdybyś umarł. Nie wiesz, co czułem, kiedy tak sądziłem, widząc cię leżącego i całego we krwi. Nie myśl ciągle o sobie. Pomyśl o mnie. Co ja bym czuł, musząc odwiedzać twój grób zamiast mieć możliwość dotknięcia cię. – Wyciągnął dłoń i odsunął mu z oka grzywkę. – Spojrzenia w te twoje pełne głębi, czarne oczy. Porozmawiania z tobą. Jesteś najważniejszą osobą w moim życiu. Jeżeli powiesz, żebym odszedł, zrobię to wbrew sobie, ale nigdy nie proś mnie, abym przestał cię kochać dlatego, że ty nie chodzisz. Powiesz jakie to kiczowate, co mówię, że pewnie powinienem się zamknąć, ale mów sobie, co chcesz. Kocham cię. Boli mnie, że cierpisz, bo nie możesz chodzić, lecz najbardziej boli mnie to, iż wolałbyś być w grobie zamiast ze mną.
– Chcę być z tobą. – Kciukiem otarł łzę płynącą po policzku Caseya. – Ty nawet nie wiesz, jak bardzo chcę być z tobą. W pełni z tobą, wiesz, co mam na myśli?
Casey pokiwał głową, domyślając się, że JD chodzi o seks.
– Kochanie, to przecież nie problem. Mówiłem ci dwa miesiące temu…
– Pamiętam. Tylko jak mam pokonać wstyd? Jak mam pokonać to, że ty byś musiał wszystko zrobić.
Casey chwycił w dłonie jego twarz i delikatnie pocałował te pełne wargi.
– Za dużo myślisz. Nie rozmawiasz ze mną, tylko myślisz. Może zostaw to chwili. Co? Nie zabieram cię do tego motelu, że może zgodzisz się ze mną kochać. Po prostu chcę pobyć tam z tobą i tylko z tobą. Chcę, żebyś się zrelaksował przed powrotem do szkoły. Nie zmuszaj się do niczego.
– Nawet nie wiesz, jak bym chciał… – Objął Caseya wokół szyi. – Jakbym chciał znów móc się z tobą kochać. Móc panować nad sobą. Po prostu takie sytuacje, kiedy chcę coś zrobić, a nie mogę, sprawiają, że moje panowanie nad sobą kończy się. Ta głupia torba… Obawy jak to będzie. Jak sobie poradzę w łazience. W domu mam wszystko.
– Nie bój się. Pomogę ci. Po to też jestem. Pomogę ci. – Pocałował go w ucho, a potem ukrył twarz w szyi chłopaka. – Jak dobrze trzymać cię w ramionach. Jak dobrze.
– Powtarzasz się.
– I co z tego? – Podniósł się, wsunąwszy rękę pod kolana JD. Chłopak zaczął protestować, że jest za ciężki, ale jego to nie obchodziło. Przeniósł go na łóżko, ignorując ból potłuczonych żeber. Położył się obok niego i mocno przytulił.
JD wtulił się w niego ufnie, mając gdzieś, że pewnie nie zachowuje się tak jak wtedy, kiedy był zdrowy. Wstydził się swoich obecnych słabości, pomimo że wiedział, aby przed Caseyem niczego się nie wstydzić. Chłopak kochał go, a on kochał jego. W ramionach swojego chłopaka uspokoił się. Chyba mu tego brakowało. Przez ostatnie dni bał się go dotknąć, bo kiedy to robił, Cas krzywił się z bólu, a on tak jak jego chłopak potrzebował kontaktu fizycznego.
– Pewnie ci to mówiłem, ale powiem jeszcze raz. Zmieniłeś moje życie, JD. Moją przyszłość, którą wiódłbym u boku jakiejś kobiety, unieszczęśliwiając ją i siebie. Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?
– Twoja kara po pobiciu Richiego.

Casey rozejrzał się po klasie, ignorując wgapione w siebie kilkanaście paru oczu.  Nigdzie nie widział wolnego miejsca. Ciekawe gdzie miał usiąść?
– Siadaj z JD – podsunął Joshua.
– Z kim?
– Ma chyba na myśli mnie – odezwał się zachrypnięty głos z głębi klasy.
McPherson wytężył wzrok, szukając właściciela tegoż głosu i natrafił na uniesioną rękę należącą do chłoptasia o hebanowych włosach. Casey obrysował chłopaka wzrokiem, dłużej zatrzymując go na zadziornej fryzurze z pazurkami. Cieniowane pasemka wypuszczone przy twarzy prawie całkowicie przysłaniały prawe oko, lewe było odsłonięte, patrzyło na niego obojętnie. Nad nim w brwi widoczny był srebrny kolczyk twister zakończony kulkami, na lewym uchu też coś błyszczało, ale włosy wszystko zasłoniły. Kąciki pełnych warg uniosły się w górę, pogłębiając dołeczki w policzkach oraz charakterystyczne wgłębienie nad górną wargą.
– Przyszło mi siedzieć z pieprzonym Emo – mruknął pod nosem.
– Nie jestem Emo.
– Taa, tylko nie potnij się czasami, bo mi zaplamisz koszulę. Wyglądasz jak Emo.
– Masz z tym jakiś problem? – zapytał JD. – A nie, słyszałem, że masz problem ze sobą.


– Co się gapisz? – warknął do niego Casey.
– To prawda, co mówią, im więcej mięśni, tym mniejszy móżdżek i mniejszy...
– Schowaj swoje stereotypy…
– McPherson, jeszcze jedna uwaga, a zamiast siedzieć, będziesz czytał Szekspira pośrodku klasy – warknął Josh, już mając go dość.
– Psorku, przecież on nie umie czytać – rzucił JD, szczerząc się.
– Zamknij się.
– Chciałbyś, bezmózgi mięśniaku. – Uśmiechnął się nikczemnie.
Powstrzymał się przed kolejną uwagą w stosunku do tego Emo czegoś, co w ogóle się go nie bało. Miał się męczyć z tym czymś przez kolejną godzinę? W duchu liczył, że po wyjściu nie będzie musiał go oglądać. Zrobi, co ma zrobić, i wróci do domu.
– Teraz to ty się gapisz – powiedział JD, znów zadziornie unosząc prawy kącik ust.
– Słuchaj, Emo, jeszcze kiedyś ci wpierdolę. Jesteś klasę niżej, co nie?
– Oj, już się boję. Ratunku, wielki mięśniak chce mnie zniszczyć – zadrwił JD.
Casey zacisnął pięści, aż go swędziały gotowe z ochoty na przestawienie szczęki lub nosa tego czegoś. Przez to przypomniał sobie o swoim nosie, ten pedałek prawie mu go złamał. Na nieszczęście uderzenie było na tyle silne, że nadal pozostał mu siniak, z czego czasami i jego kumple rechotali. Już on im wszystkim pokaże.
– Biedny nosek boli? Może podmuchać?
Casey zorientował się, że dotyka swojego nosa. Spiorunował wzrokiem tego dziwoląga.
– Zamknij się.
– Chciałbyś.
– Ta godzina to będzie wieczność – mruknął, kiwając z rezygnacją głową. – Nie gap się – warknął, starając się skupić wzrok na czymś innym niż na swoim wkurwiającym„koledze”.
– Bo co?
Uderzył głową w blat ławki. Za co go tak pokarało? 


– To było epickie. – Zaśmiał się McPherson, spoglądając na twarz chłopaka. – Jak ty mnie wkurwiałeś.
– Lubiłem to robić. A ty zamiast przywalić nielubianemu Emo, pokochałeś go. – Oczy JD uśmiechnęły się, tak jak jego usta. – Zabierz mnie do tego motelu i spraw, żebym na chwilę zapomniał o wszystkim. Najpierw jednak pocałuj mnie.
– Mam ciebie pocałować?
– A co, nie? – Uniósł jedną brew.
– Akurat ciebie? Za co?
– Och, zamknij się – warknął JD, pierwszy dobierając się do jego ust.
Casey uśmiechnął się, a potem oddał pocałunek, przyciskając do siebie swojego ukochanego chłopaka, którego jutro porwie z domu.


* * *


Richie wykąpał się i zamierzał położyć się wcześniej spać, kiedy dzwonek do drzwi sprawił, że zamiast do łóżka musiał udać się do drzwi frontowych. Zerknął przez judasza, kto to się do niego dobija, i poczuł, że coś go ściska w żołądku. Po swoim gościu spodziewał się najgorszego i bardzo chciał odciągnąć tę chwilę, ale co ma być to będzie, nieważne, że to odłoży na później.
Przekręcił łucznik i powoli otworzył drzwi.
– Johnny? Co tu robisz?
Jonathan złapał przestraszonego chłopaka za ramiona i popchnął go do środka. Tam wsunął dłoń w  jego włosy i powiedział:
– Kocham cię i mam dość przerwy. Po prostu cię kocham – wyznał, a potem pochylił się i zaczął go całować tak, jakby to robił ostatni raz w życiu.

8 komentarzy:

  1. Coś pięknego :3 niby gdzieś tam są w opowiadaniu inni smutni bohaterowie, ale w tym rozdziale wszyscy kończą szczęśliwi c,:
    Casey dba o JD i może wreszcie będą seksy xdd
    Johnny zmądrzał i poszedł pogodzić się ze swoim chłopakiem
    Pełnia szczęścia //*~*//

    OdpowiedzUsuń
  2. Gdzie Dżosz, gdzie smutni bohaterowie, gdzie łzy... nie no, nie narzekam, jest dobrze :-)

    OdpowiedzUsuń
  3. Rety piękne kochana.
    Najpierw wyznanie Caseya i jego czuła rozmowa z JD.
    W końcu JD się otworzył i powiedział swoje słabości.
    Ja wiem, że to trudne dlatego ten moment jest piękny.
    I jeszcze Jonny.
    Jego szczere słowa i ta miłość bijąca od niego.
    Ech chciałabym znaleźć faceta który by mnie tak pokochał.
    coś pięknego.
    Pozdrawiam i życzę weny! <3

    OdpowiedzUsuń
  4. Przy przemowie Casey'a miałam łzy w oczach 😢 Wspaniale, że JD ma kogoś takiego, kto kocha go bezwarunkowo. A Johnny nareszcie zmądrzał ^.^ Teraz tylko czekać na rozwój romansu naszych dwóch doktorków i na nową miłość Alexa, bo mam nadzieję, że uleczy serce po Joshu 😥 Należy mu się szczęście! 😄
    Pozdrawiam! ❤

    OdpowiedzUsuń
  5. Chyba się domyślam jak to będzie z Alexem i Joshem... Obym miała rację xD Fajnie że Johnny w końcu zmądrzał i wrócił do swojego aniołka. Casey i JD są na dobrej drodze do wyjścia z tej sytuacji i mam nadzieję że JD będzie w końcu chodził. 😁😁

    OdpowiedzUsuń
  6. Jak zawsze pięknie i wspaniałe się czyta, już się nie mogę doczekać następnego rozdziału... i pomyśleć że z początkiem wakacji czytałem wszystkie opowiadania po kolei... a teraz nie mam co :( :'( muszę czekać tydzień... popieram koleżankę (nie pamiętam kto to) która pisała że tydzień oczekiwania to już podchodzi pod znęcanie się :D

    OdpowiedzUsuń
  7. Może niech będzie po prostu konkurs tak jak ostatnio? Wiersz, rysunek itp wszystko razem?

    OdpowiedzUsuń
  8. Awaww~ Chyba jak każdego, mnie tez urzekły słowa Caseya :) Jest taki kochany odkąd pokochał JD :) No i, mimo, że nie przepadam za wątkiem Richiego i Johnnyego, to cieszę się, że ten w końcu zmądrzał ;) Ciekawi mnie co u Seana i Drake'a, no i oczywiście wciąż czekam na jakąkolwiek wzmiankę o Joshu :(
    /A

    OdpowiedzUsuń

Bardzo dziękuję za każdy komentarz. :)